در بي دهان ترين بشر اين بار طعم گس
در یک جهان ِبي بشر انبوهي از مگس
تابوت هاي پير ، جسدهاي شيشه اي
در شيشه هاي بسته جنين هاي زود رس
انگشت هاي خیس ، صداهاي گم شده
در قاب هاي يخ زده جاپاي هيچ كس
آويزِ برج هاي فرو ريخته [ نشان ]
تاريخ جا به جا شده ‌، تقويم پيش و پس
ارواح زخم خورده و اشباح له شده
سگ هاي هار مانده که در شهر بي قفس ...



پینوکیو

دروغ مي وزد از سمت چشم هاي شما
كلاه مي بَرَد از سر ، نگاه تان آقا !
دوباره سايه ي من روي ريل افتاده ست
شبیه یک جسدم ، عینِ كار ... نين ...آنّا ë
ج َ... سَد ... « دوبخش » و آ... غوش ... مضطرب شده اي ؟
به كوه مي زنمت ؟ مي زني به كوه ؟ امّا
جنونِ حضرتِ مجنون، جنونِ ادواري ست
به يمن ثبت قضاياي شهرِ بي ليلا
تو را به خير و ما را .... چه زحمت ات بدهم
نمي پرد پَرَكِ پلك ِخانمِ ري را
دو ايستگاه جلوتر فرشته اي مي گشت
پيِ عروسكِ چوبي ، يكي شبيه شما !!

* آنّا کارنینا - تولستوی