نه راه پس
نه راه پیش
مانده ام
پشت دری که آمدنت را دشوار می کند
چون ماه ، که پشت ابری ناگوار
چون تاریخ ، که پشت افعال بعید
چون میوه کال ، که روی درخت
چون پرچم گر گرفته ی خورشید ، که پشت پرده ی شب

مانده ام
پشت دیواری که صدای اطلسی ها را
در خود مدفون کرده ،
و رستن باغچه را هنگام بهار دشوار می کند
پشت ابرهای عقیمی که ، به آیین باران قایل نیست
پشت درخت هایی ، که زینت شانه شان تبر است
و به پاس شاخه ای که به شکوفه هایش ایمان آورده ،
به پرنده گان
لبخند می زنند

مانده ام
پشت پنجره ای که چشم هایش را به آسمانی مکدر دوخته است
و خوشبختی را در کف دستانم دشوار می کند
و سهم من از آسمان
ستاره ای ست
روی شاخه ی بید ،
که با هر بادی می لرزد

 *   _{از بخش " ارمیا ، در وضعیت فقاع ! "}