(مَرد) از سرزمین‌ها و شب‌ها عبور می‌کُند
و از دیوارهای ِ بلندِ بامدادن
و ناپدید شدنشان
کف‌ها، هاله‌های نور
پروازها در سیری دیررس
...
سرزمین‌ها به تنهائی بپا می‌خیزند
و یکی پس از دیگری می‌درخشند
آدمی در دوردست
منتظر است
نیم شفاف
در این زمینِ ِ آینه تاب
زمان و زمین
می‌گذرند
اما واژگانی چند
سنگی که این‌جا آرامیده
یک نسیم
این همه باقی خواهند ماند.

Montée des mondes

(il) passe des terres
et des nuits
Hauts murs
de l'aurore
et leurs disparitions
écumes, nimbes
vols à l'allure tardive
...
les terres se soulévent
seules, elles étincellent
posées une à une
le corps attend,
au loin
diaphane
dans sette terre
en miroir
le ciel et la terre
passeront
mais quelques mots,
une pierre posées là
un soufflé
ne passeront pas