آنگاه
خورشید سرد شد
و برکت از زمین ها رفت
و سبزه ها به صحرا ها خشکیدند
و ماهیان به دریا ها خشکیدند
و خاک مردگانش را
زان پس به خود نپذیرفت
شب در تمام پنجره های پریده رنگ
مانند یک تصور مشکوک
پیوسته در تراکم و طغیان بود
و راهها ادامه خود را
در تیرگی رها کردند
دیگر کسی به عشق نیندیشد
دیگر کسی به فتح نیندیشید
و هیچ کس
دیگر به هیچ چیز نیندیشید
در غارهای تنهایی
بیهودگی به دنیا آمد
خون بوی بنگ و افیون می داد
زنهای باردار
نوزادهای بی سر زاییدند
و گاهواره ها از شرم
به گورها پناه آوردند
چه روزگار تلخ و سیاهی
نان نیروی شگفت رسالت را
مغلوب کرده بود
پبغمبران گرسنه و مفلوک
از وعده گاههای الهی گریختند
و بره های گمشده عیسی
دیگر صدای هی هی چوپانی را
در بهت دشتها نشنیدند
در دیدگان آینه ها گویی
حرکات و رنگها و تصاویر
وارونه منعکس می گشت
و بر فراز سر دلقکان پست
و چهره وقیح فواحش
یک هاله مقدس نورانی
مانند چتر مشتعلی می سوخت
مرداب های الکل
با آن بخار های گس مسموم
انبوه بی تحرک روشن فکران را
به ژرفنای خویش کشیدند
و موشهای موذی
اوراق زرنگار کتب را
در گنجه های کهنه جویدند
خورشید مرده بود
خورشید مرده بود و فردا
در ذهن کودکان
مفهوم گنگ گمشده ای داشت
آنها غرابت این لفظ کهنه را
در مشق های خود
با لکه درشت سیاهی
تصویر می نمودند
مردم
گروه ساقط مردم
دلمرده و تکیده و مبهوت
در زیر بار شوم جسد هاشان
از غربتی به غربت دیگر می رفتند
و میل دردناک جنایت
در دستهایشان متورم میشد
گاهی جرقه ای جرقه ناچیزی
این اجتماع ساکت بی جان را
یکباره از درون متلاشی می کرد
آنها به هم هجوم می آوردند
مردان گلوی یکدیگر را
با کارد میدریدند
و در میان بستری از خون
با دختران نابالغ
همخوابه میشدند
آنها غریق وحشت خود بودند
و حس ترسناک گنهکاری
ارواح کور و کودنشان را
مفلوج کرده بود
پیوسته در مراسم اعدام
وقتی طناب دار
چشمان پر تشنج محکومی را
از کاسه با فشار به بیرون می ریخت
آنها به خود فرو می رفتند
و از تصور شهوتناکی
اعصاب پیر و خسته شان تیر میکشید
اما همیشه در حواشی میدانها
این جانیان کوچک را می دیدی
که ایستاده اند
و خیره گشته اند
به ریزش مداوم فواره های آب
شاید هنوز هم در پشت چشمهای له شده در عمق انجماد
یک چیز نیم زنده مغشوش
بر جای مانده بود
که در تلاش بی رمقش می خواست
ایمان بیاورد به پاکی آواز آبها
شاید ولی چه خالی بی پایانی
خورشید مرده بود
و هیچ کس نمی دانست
که نام آن کبوتر غمگین
کز قلب ها گریخته ایمانست
آه ای صدای زندانی
ایا شکوه یأس تو هرگز
از هیچ سوی این شب منفور
نقبی به سوی نور نخواهد زد ؟
آه ای صدای زندانی
ای آخرین صدای صدا ها ...

( متن انگلیسی)

«TERRESTRIAL VERSES»

By Forough Farrokhzad

Then

The sun got cold

And the abundance left the ground

And the verdures dried in deserts

And the fish died in seas

And the soil from that time

Didn't accept its dead

The night in all pale windows

Like a doubtful illusion

Condensed and overflowed unceasingly

And the roads released their continuation in darkness

Nobody thought any more of love

Nobody thought any more of victory

And nobody thought any more about anything

In the caves of solitude

Vanity was born

The blood smelled of hashish and opium

The women borne headless babies

And the cradles of this shame

Sought refuge in graves

What a bitter and dark age!

The hungry and unfortunate prophets

Escaped from their divine dating-places

And the lost lambs of Jesus

Not any more heard

The voice of Hey-hey of a shepherd

In the amazement of plains

As though in the eyes of mirror

The movements, colors and images

Reflected upside down

And on the heads of mean clowns

And on the faces of impudent prostitutes

A sacred luminous halo

Shone like a burning umbrella

The whirlpools of alcohol

With intoxicated vapor

Hauled the immobile mass of intellectuals

To their profoundness

And the nuisance mice

Chewed the gold-adorned sheets of books

In cupboards

The sun had died

The sun had died and tomorrow

Had a significance

Ambiguous and far-fetched

In the minds of children

They illustrated the strangeness of this word

In their exercises

By an enormous dark spot

The multitude

The lapsed multitude

Fallen, weakened and languid

Under the burden of their bodies

Kept going from one peregrination to another one

And the painful desire of crime

Swelled in their hands

Sometimes a spark

A small spark

Decomposed this society by interior

The men tore each other's throats with knives

And in a bed of blood, violated premature girls

They were the drowned in their horrors

And the frightening sense of crimination

Had paralyzed their blind and naïve souls

During the rites of hanging a man

To the gallows-tree

When the strangling cord

Threw out the convulsive eyes of a condemned one

They sank in themselves

A by a lascivious illusion

Their tired old nerves

Had a twitch of pain

But always one could see

These small criminals

Standing at the corners of squares

Fixing their eyes

On the continuous fall of water-jets

Perhaps still behind their crushed eyes

In the profoundness of coagulation

A half-alive thing had remained

Which wanted with its strife without energy

To believe in the cleanness of songs of waters

Perhaps, but what an unending void!

The sun had died

And nobody knew that the name of that sad pigeon

Which escaped from the hearts is: Belief.

Ah prisoner voice

Whether the glory of your despair

Will never burrow

From one part of this abominable night

to the light ?

Ah prisoner voice

Ah the last voice of voices...

(متن فرانسوی)

«VERSETS TERRESTRES»

Par: Forough Farrokhzad

Puis

Le soleil se refroidit

Et la bénédiction quitta la terre

Et les verdures se desséchèrent aux déserts

Et les poissons moururent dans les mers

Et la terre, de ce temps n'accepta pas ses morts

La nuit, dans toutes les fenêtres

Palies, comme une illusion douteuse

Condensait et débordait incessamment

Et les chemins lâchèrent leurs suites aux ténèbres

Personne ne pensa à l'amour

Personne ne pensa plus à la conquête

Et personne ne pensa plus à rien

Dans les cavernes de solitude

Vanité naquit

Le sang sentait le haschich et l'opium

Les femmes enceintes

Enfantèrent des bébés acéphales

Et les berceaux de cette honte

Se réfugièrent aux tombeaux

Quelle époque amère et ténébreuse

Les prophètes affamés et infortunés

S'échappèrent des rendez-vous divins

Et les agneaux perdus de Jésus

N'entendirent plus les'' ai ! ai !'' du berger

Dans l'ébahissement des plateaux

On aurait dit que dans les yeux des miroirs

Mouvements, couleurs et images

Se reflétaient à l'envers

Et sur les têtes de bouffons bas

Et visages effrontés des prostituées

Un halo lumineux sacré

Brillait comme un parapluie enflammé

Les étangs d'alcool

Avec leurs après vapeurs toxiques

Tirèrent la masse immobile des intellectuels

A leur profondeur

Et les souris nuisibles

Mâchèrent les folios dorés des livres

Dans les vieilles armoires.

Le soleil mourut

Le soleil mourut et le lendemain

Fut une signification

Ambiguë et égarée

Dans les têtes des enfants

Ils illustraient l'étrangeté de ce mot

Dans leurs exercices

Par une énorme tache noire.

Le monde

La multitude déchue

Abattue, maigre et évanouie

Sous la charge des corps

Allait d'une pérégrination à une autre

Et la volonté douloureuse du crime

Gonflait dans leur main

Parfois une étincelle, une modique étincelle

Décomposait intérieurement cette société

Les hommes se tranchaient la gorge

Avec des couteaux

Et dans un lit de sang

Epousaient les filles impubères

Ils étaient les noyés de leur terreur

Et le sentiment affreux de la criminalité

Avait paralysé leur esprit aveugle et nigaud

Pendant les rites de l'échafaud

Toutefois

Quand la corde d'étranglement

Faisait sortir les yeux convulsifs d'un condamné

Ils s'enfoncèrent en eux-mêmes

Et d'une illusion lascive

Leurs nerfs vieux et fatigués se tendaient

Mais on voyait toujours

Ces petits criminels qui étaient debout aux marges

Des places et fixaient leurs yeux

Sur la chute des jets d'eau

Peut-être encore derrière les yeux écrasés

A la profondeur de coagulation

Une chose quasi-vivante en désordre était restée

Qui aurait voulu par son effort sans énergie

Ajouter foi à la propreté du chant des eaux.

Peut-être, mais quel vide sans fin !

Le soleil était mort

Et personne ne savait

Que le nom de cette colombe triste

Echappée des cœurs

Etait'' Foi''

Ah, voix prisonnière !

Est-ce que la gloire de ta désespérance

Jamais ne forera de trou de cette nuit détestable

Vers la lumière ?

Oh ! Voix prisonnière !

Oh ! La derrière des voix ...

به نقل از سایت وازنا

http://www.vazna.com/article.aspx?id=2622

http://www.vazna.com/article.aspx?id=2623